مهارت های کوچینگی

قسمت اول

یک کوچ خوب به چه مهارت هایی نیاز دارد؟

فرقی نمی کند شما یک کوچ حرفه ای هستید یا مدیری که قصد دارد برای کمک به رشد و توسعه کارکنانش از یک رویکرد کوچینگی استفاده کند، شاید هم بخواهید کوچینگ را در محیط های غیر رسمی به کار گیرید، در هر صورت برای تبدیل شدن به یک کوچ حرفه ای به مجموعه ای از مهارت های کلیدی و مهم نیاز دارید.

کوچ می خواهد کسانی را که به او مراجعه کرده اند، یاری دهد تا چیزهای تازه ای بیاموزند، این مهم ترین ویژگی محسوب می شود. یک کوچ خوب خود را متخصص و کارشناسی نمی پندارد که قادر است تمامی مشکلات را حل کرده و برای هر پرسشی یک پاسخ ارائه دهد. در واقع وظیفه خود را حمایت و پشتیبانی کردن دیگران در مسیر یادگیری می داند.

تفاوت کوچینگ درون سازمانی و برون سازمانی

روابط کوچینگی را می توان به دو دسته تقسیم کرد؛

کوچ برون سازمانی: عضوی از سازمان یا ساختار مدیریتی سازمان به شمار نمی رود.

کوچ درون سازمانی: در واقع مدیر یا رهبری است که برای اعضای تیمش نقش یک کوچ را ایفا می کند. روش کاری این دو متفاوت از یکدیگر می باشد اما در کل می توان وجه اشتراک متعددی برایشان در نظر گرفت.

 

مهارت های کوچینگی

مهارت های کوچینگی

 

    • در یک رابطه کوچینگ برون سازمانی کوچ هیچ تخصصی در زمینه موضوع فعالیت سازمان ندارد و نتایج حاصل از تصمیم گیری های سازمان برای او هیچ منفعتی در پی نخواهد داشت. به علاوه از فردی که قرار است کوچ شود، هیچ پیش زمینه ذهنی ای ندارد؛ به احتمال قوی کوچ فرد را نمی‌شناسد و هیچ ایده ای از کیفیت عملکرد فرد در محیط کار ندارد.
    • در یک رابطه کوچینگ درون سازمانی کوچ می تواند از کیفیت و نحوه تصمیم گیری ها بسیار نفع ببرد، به علاوه کوچ در زمینه موضوع فعالیت سازمان اطلاعات و تخصص قابل توجهی دارد. در ضمن کوچ فردی را که قرار است مورد کوچ قرار بگیرد، خیلی خوب می شناسد؛ به احتمال زیاد برای مدت زمان مشخصی مسئولیت مدیریت آن ها را به عهده داشته و می داند کوچینگ چه نتایجی را برای او در پی خواهد داشت که این نتایج الزاماً نباید مثبت باشند.

در نتیجه کوچ درون سازمانی باید بر روی موضوعات متعددی کار کند که ممکن است کوچ برون سازمانی با آن ها سر و کار نداشته باشد؛

  • باید ایده هایی را که درباره فرد و کارآیی او در ذهن دارد، کنار بگذارد. باید بکوشد تا بر روی فرآیند کوچینگ تمرکز کند و از این طریق فرد را بشناسد.
  • باید تخصص و مهارت خود را در زمینه موضوع فعالیت شرکت کنار بگذارد و به فرد کمک کند تا راهکارهای منحصر به خودش را بیابد. بهتر است اظهار نظر نکند و فقط سوالاتی با پایان باز بپرسد. (بنابراین نباید گفت؛ تا حالا به این فکر کرده اید که راهکار x را انجام دهید؟)
  • نباید از همان ابتدا به سراغ راهکار بروید، باید به فرد کمک کنید تا به شیوه خودش مشکل را بررسی کند. برای این منظور می توانید در مورد ماهیت مشکل پرسش هایی مطرح کنید یا از او بخواهید درباره یک راهکار احتمالی فکر کند.
  • این که بدانید فرد چه نیتی در سر دارد، قرار است فرآیند و موضوع کوچینگ به چه نحو باشد، دیگر به بیراهه نمی روید.

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *